” پرواز پروانه ها “

خسته ام از تمام گريستن ها

اما هنوز نشاني از آفتاب نيست

نمي دانم بايد نفرين كنم يا دعا

مي ترسم تو را آنجا بيابم كه همه گويند ، رفته اي

پرواز پروانه ها بي شك نشانه ي حسرت است در من

و مرگ حقايق تنها وعده هاي بي پايان را

فرياد مي زنند.......

مي خواهم بي درنگ به من بگويي كه ؛

آزادم از دوست داشتنت

دوست داشتني يادآور ملال و سردي

قرار بود به رنگ بهار باشي

به رنگ خوشبختي

و دسته گلي به طرح دل

بايد چه بنويسم و چطور ... ؟

ماه در سكوت خفته

آسمان از ستاره تهي

كوچه در آرامش ابدي

و نمي رسد پاسخي از آن سوي تاريكي

جزء خستگي هيچ نمانده برايم

بايد آزاد باشم از دوست داشتنت

چاره اين است .........