” مغرورِ ساکت “

باسکوتت به ترکت اجبارم کردی و به گمانت در کوله بارم شادی میگزاری اما من با چشمهای خودم دیدم که تنها چیزی که در کولهام جای گرفت درد و بغضِ دوری از تو بود.

بغض هایی که حال چارقدشان را به باد میدهم و آنها هم حجب وحیایم را به بازی میگیرند...

کاش انقدر مغرور نبودی و

کاش

انقدر ساکت....